ಬೇಡ ಮಗ ಬೇಡ
ಈ ಎಣ್ಣೆ ಸಿಗರೇಟು ಸಹವಾಸ
ಬಿಟ್ಟು ಬಿಡು ಮಗ ಬಿಟ್ಟು ಬಿಡು
ಈ ಹೆಂಡ ಸಾರಾಯಿ ಕುಡಿಯೋದು
ಅವಳ ನೆನಪು ಮರೆತು
ಒಮ್ಮೆಲೇ ಅತ್ತು ಬಿಡು ನೀ
ಜೋರಾಗಿ ನಕ್ಕು ಬಿಡು ನೀ
ಹೋಗ್ಬೇಡ ಮಗ ಹೋಗ್ಬೇಡ
ನೀ ಅವಳ ಹಿಂದೆ ಹಿಂದೆ
ಹೋಗಿ ಸಾಯಬೇಡ
ಅಳಬೇಡ ಮಗ ಅಳಬೇಡ
ನೀ ಅತ್ತು ಅತ್ತು ಆಳಾಗಬೇಡ
ಸತ್ತು ಸಮಾಧಿಯಾಗಬೇಡ
ನಗು ನಗುತ್ತಾ ಬಾಳು
ಪ್ರೀತಿಸಿ ಹೋದವಳ ನೆನಪಲ್ಲಿ
ಆಸೆಯನ್ನು ಹೊತ್ತು ತಂದ ಮನುಷ್ಯ
ಹೊತ್ತು ತರಲಿಲ್ಲ ಆಯಸ್ಸನ್ನು
ಮನುಷ್ಯ ಆಯಸ್ಸನ್ನು
ಹೊತ್ತು ತಂದಿದ್ದರೆ ಕಾದಿರುತ್ತಿತ್ತು
ಭೂಮಿಗೆ ದೊಡ್ಡ ಗಂಡಾಂತರ
ಅಂತು ಇಂತು ತಪ್ಪಿತು ಬಾರಿ ಆವಾಂತರ
ಇದು ಯಾಂತ ಲೋಕವಯ್ಯಾ
ಯಾರು ಬಲ್ಲವರಿಲ್ಲ ಯಾರು ಕಂಡಿಯಾರಿಲ್ಲ
ಈ ಭೂ ಲೋಕದ ನಾಟಕವ
ಮನುಜನ ಗೊಂಬೆಯಾಟವಾ
ಒಬ್ಬರ ಕಂಡರೆ ಒಬ್ಬರಿಗೆ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ
ಕಂಡಾಗ ನಗು ನಗುತ್ತಾ ನುಡಿಯುವರು
ಬೆಲ್ಲ ತುಪ್ಪದ ಮಾತು
ಮನದಲ್ಲಿ ಹಾಗೆಯ ತುಂಬಿಕೊಂಡು
ಕಾಲಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ನಟಿಸಿ ನರ್ತನ ಮಾಡುವರು
ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ ಮುಖವಾಡ ಧರಿಸಿ
ಇಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಯಾರ ಕೈ ಗೊಂಬೆಯಲ್ಲ
ಯಾಲ್ಲರು ಕಾಲದ ಕೈ ಗೊಂಬೆಯಾಗಿರುವರಯ್ಯ
ಇಂದು ಮುಳುಗಿ ನಾಳೆ ಉದಯಿಸುವ
ಸೂರ್ಯ ಚಂದ್ರರನ್ನ ನೋಡ್ತಿವೋ ಗೋತ್ತಿಲ್ಲ
ಜೀವನವೆಂಬುದು ಕ್ಷಣಿಕ
ಯಾವಾಗ ಹೇಂಗೆ ಎಲ್ಲಿ ಯಾಕ್
ಹೋಗುತ್ತೆ ಅಂತ ಯಾರಿಗು ಏನು ಗೋತ್ತಿಲ್ಲ
ಆದರೂ ನಾವು ನಮ್ಮವರಿಂದ ದೂರಾಗಿ
ಮಣ್ಣಲ್ಲಿ ಮಣ್ಣಾಗಿ ಎದೆಯ ಮೇಲೆ
ಮಣ್ಣಿನ ಗೋರಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಮಲಗಿದ್ದರೂ
ಆಗಾಗ ಬಂದು ಕೂಗಿ ಕರೆಯುವಳು
ಕರುಳು ಬಳ್ಳಿಯ ಕಂದನ ನೆನೆದು
ಒರೆಸುವಳು ಕಂದನ ಗೋರಿಯ
ತನ್ನ ಕಣ್ಣೀರ ಮಳೆಯ ಸುರಿಸಿ
ಹೊವಿನ ಮಾಲೆಯ ಶೃಂಗಾರ ಮಾಡಿ
ತಿಂಡಿ ತಿನಿಸುಗಳನ್ನು ತನ್ನ ಸೇರಗಲ್ಲಿ
ಕಟ್ಟಿ ತಂದು ಗೋಳಾಡುವಳು
ಮನ ಮಿಡಿಯುವಂತೆ ಕೂಗಿ ಕರೆಯುತ್ತಾ
ಇದೆ ಅಲ್ಲವೇ ಕರುಳ ಬಳ್ಳಿಯ ಸಂಬಂಧ
ಅದಕ್ಕೆ ಹೇಳುವುದು ತಾಯಿಯೇ ದೇವರೆಂದು
ಪ್ರೀತಿಸುವೆ ನಿನ್ನ ಮನದಣತಿಯಂತೆ
ಕಲ್ಮಶವಿಲ್ಲದೆ
ಆರಾಧಿಸುವೆ ನಿನ್ನ ಭಾವನೆಗಳ ತುಸು ಲೋಪ ಬಾರದಂತೆ
ನಿನ್ನವರನ್ನು ಕಾಣುವೆ ನನ್ನವರಂತೆ
ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ಬೆಸೆಯುವ ನಿನ್ನುಸಿರಿನಂತೆ
ನಿನ್ನ ಸುಖ-ದುಃಖಗಳಲ್ಲಿ ಜೊತೆಯಿರುವೆ ನೆರಳಿನಂತೆ
ನೀ ಇರುವ ತನಕ ನಾ ಜೊತೆಗಿರುವೆ
ನೀನಿಲ್ಲದಿರೆ ನಾ ನಿಂಬಾಲಿಸುವೆ ನಿನ್ನ ಆತ್ಮದಂತೆ
ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಒಂದೇ ಆತ್ಮ ಎರಡು ದೇಹವಿದ್ದಂತೆ
ತಂಪಾದ ಗಾಳಿಗೆ ಮೈಯೊಡ್ಡಿ
ಮಧುರ ಸ್ಪರ್ಶವ ಆನಂದಿಸುತ್ತಾ
ಹಾಗೇ ಸುಮ್ಮನೆ ನೆಡೆದಾಡುವಾಸೆ
ಬಲು ಹಿಂಪದ
ಹಕ್ಕಿಗಳ ಗಾನ ಆಲಿಸುತ್ತಾ
ಹಾಗೇ ಮೈ ಮರೆಯುವಾಸೆ
ಬಳುಕುತ್ತಾ ಓಡುವ
ನದಿಯ ಜೋತೆ ಓಡಾಡುವಾಸೆ
ಹಚ್ಚ ಹಸಿರಿನ ವನಸಿರಿಯ
ಕಣ್ಣು ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳುವಾಸೆ
ಗರಿ ಬಿಚ್ಚಿ ಕುಣಿಯುವ
ನವಿಲಿನ ಜೋತೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುವಾಸೆ
ಖುಷಿ ಮಂದಹಾಸದ
ತೊಟ್ಟಿಲು ಪ್ರಕೃತಿ ವನಸಿರಿಯಲ್ಲಿ
ಬಿದ್ದು ಒದ್ದಾಡುವಾಸೆ
ಒಮ್ಮೆ ಬಂದರೆ ಸಿಗಲಾರದ ಮರೀಚಿಕೆ
ಕ್ಷಣ ಕ್ಷಣ ಹುಟ್ಟಿಸುವ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳು
ನೀ ಬಿಟ್ಟು ಹೋದರು ಬೆನ್ನು ಬಿಡದ ಮಾಯೆ
ನೀನೆಂಬ ಕುತೂಹಲಕ್ಕೆ ತೆರೆ ಎಲ್ಲಿದೆ
ನಿದ್ದೆಯಲ್ಲಿ ಜಾರಿದಾಗ ಬರುವು ಮುನ್ನ ಹೇಳಿ ಬರಬಾರದೆ ಓ ನನ್ನ ಕನಸೇ !!