ನನ್ನ ಅಂಗೈಯಲಿ ನಿನ್ನ ಹೆಸರನ್ನು ಬರೆದು ಕೂಗಿರುವೆ ಕೇಳು.
ನಿನ್ನ ಅಂಗಾಲಿನಲಿ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ತುಳಿದು ನೀ ಎಲ್ಲಿ ಹೊರಟಿರುವೆ ಹೇಳು.
ನಿನ್ನ ಕಾದು ಕಾದು ಕಾಲನೆ ಕಳೆದುಹೋಗಿದೆ.
ಕ್ಷಮಿಸಿ ಓಪ್ಪಿಕೊಳದಂತ ತಪ್ಪು ನಾ ಏನು ಮಾಡಿದೆ.
ನನ್ನ ಕಾಡೊ ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣಿಗು ಕೂಡ ನಾನು ಕಾಣದಗಿದೆ.
ಸಾರಿ ಸಾರಿ ಕೂಗಿದರು ಕೇಳದಷ್ಟು ದೂರ ನೀನು ಸಾಗಿದೆ.
ಕಣ್ಣಾ ಕಾಯೋ ರೆಪ್ಪೆಕೂಡ ತನ್ನ ಕಣ್ಣ ತಾನೇ ಚುಚ್ಚಿದೆ.
ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿಗೇನು ತಿಳಿಯುತ್ತಿಲ್ಲ , ನಿನ್ನ ಮರ್ಮ ಏನಿದೆ.
ಬೇಡಿ ಬೇಡಿ ಕೇಳಿದರೆ, ಅದರಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿ ಎಲ್ಲಿದೆ.
ಬೇಡ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಹೊರಟವಳನ್ನೇ ಮನಸ್ಸು ಮೆಚ್ಚಿದೆ.
ಬಳುಕುವ ಬಳ್ಳಿಗೆ
ಹೂಗಳೆ ಸಿಂಗಾರ
ನಗು ತುಂಬಿದ
ನಿನ್ನ ಮುದ್ದು ಮುಖಕ್ಕೆ
ಮೂಗುತಿಯೇ ಸಿಂಗಾರ
ಕುಣಿಯುವ ನವಿಲಿಗೆ
ಗರಿಗಳ ಅಲಂಕಾರ
ಒಲವು ತುಂಬಿದ
ನಿನ್ನ ಮುದ್ದು ಹೃದಯಕ್ಕೆ
ಪ್ರೀತಿಯ ಅಲಂಕಾರ
ನಾನೇನು ಮಾಡಬಲ್ಲೆನೆಂಬುದು ಕೇಳದೆ
ಏನನ್ನೂ ಮಾಡಲಾರೆನೆಂಬ ಊಹೆಯೊತ್ತ
ಸಮಾಜದ ಜೊತೆಗೆ ನೀ ಸಾಗಬೇಡ,
ಕನ್ನೆಂಜಲು ಉಪ್ಪೆಂದು ಸಿಹಿ ನಗೆಯ
ಸವಿ ನೀ ಮರಿಯಬೇಡ.
ನೊಂದ ಮನವೊತ್ತು ನಾ ತಿರುಗಲಾರೆ
ನೋವ ಕಳೆದುಹಾಕು ದೇವರೇ ನಲಿವಿನ
ರಂಗವಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಬಣ್ಣ ನಾನಾಗಬೇಕಿದೆ,
ಜೀವ ಹರುಷ ನೋಡಬೇಕಿದೆ ಬದುಕು
ಹಸಿರಾಗಬೇಕಿದೆ ನಾನಿರುವ ಸ್ಥಳವು ನಿನ್ನ ಮನೆಯಾಗಬೇಕಿದೆ ಗರ್ಭ ಗುಡಿಯಾಗಬೇಕಿದೆ.