ಸ್ವಗತ
ಕೊನೆಯುಸಿರಿನಲ್ಲೂ ಕೊನೆಯಾಗದ,
ಕನಸಿನಲ್ಲೂ ಕನವರಿಸುವ,
ಕಲ್ಲೆದೆಯನ್ನೂ ಕರಗಿಸಲ್ಲ,
ಕಾನನದಲ್ಲೂ ಕಾಡುವ,
ಕಿವಿಮುಚ್ಚಿದರೂ ಪಿಸುಗುಡುವ,
ತುಸು ನಗೆಯ, ನಸು ನಾಚಿಕೆಯ,
ಮುದ್ದು ಮೊಗದ ಮೋಹನಾಂಗಿ,
ಮರು ಮಾತಿಲ್ಲದೇ ಮರೀಚಿಕೆಯಾದಾಗ,
ಮನವು ಮರುಗುತ್ತಿತ್ತು,
ಮಾತು ಮೂಕವಾಗುತ್ತಿತ್ತು,
ಭಾವವು ಬತ್ತುತ್ತಿತ್ತು,
ಜೀವನವೇ ಸುಸ್ಥೆನಿಸಿತ್ತು.
ಕಿರುನಗೆಯಿಂದ ಕಂಬನಿಯನೊರಸಿದೆ,
ಪ್ರೀತಿಯನು ಜೀವಧಾರೆಯಾಗಿ ಹರಿಸಿದೆ,
ಜೀವಧಾರೆಯಾಗಿ ಹರಿದ ಜೀವನವನ್ನು,
ಸಾಗರದ ರೌದ್ರ ನರಕಕ್ಕೆ ನೂಕಿದೆ,
ಬಾಳು ಮೌನಗೀತೆಯಾಗಿ ನಲುಗುವ ಸ್ಥಿತಿ,
ಇದೇ ನನ್ನ ಮನೋ ವ್ಯಾಕುಲದ ಬೀಭತ್ಸ ರೀತಿ,
ನಿನ್ನ ಮೋಹಕ ಭಾಷೆಗೆ ಮಾರುಹೋದೆ,
ನನ್ನನ್ನೇ ನಾನು ಮಾರಿಕೊಡೆ.
ನಾನು ದಡ್ಡನೆಂಬ ಅರಿವು ಬಂದದ್ದು ಆಗಲೇ,
ಎಂತಹ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲೂ ನಲುಗದ ನಾನು,
ನಿನ್ನ ಮನೋ ವಿಕಾರದ ಅಪದೆಸೆಯಿಂದ,
ನರಳುವ ಸ್ಥಿತಿ ತಂದುಕೊಂಡೆ.
ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿದರೂ ನಿರಂತರ ಸುಳಿಯುವ
ಆ ನಿನ್ನ ಚಿರಂತನ ಮೋಹಕ ಪ್ರತಿಮೆ.
ಹೆಣ್ಣಿನ ಬಣ್ಣದ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳದ ನಾನು ಬುದ್ಧಿವಂತನೇ? ಅಲ್ಲ ದಡ್ಡ.
ಅಲ್ಲ ಬುದ್ಧಿವಂತ.
ಬುದ್ಧಿ ಬಂದ ಮೇಲಾದರೂ ಬದುಕು, ಬದುಕಿಸು.
ಬಾಳು ಇಂದು-ನಾಳೆ ಮುಗಿದು ಹೋಗುವದಲ್ಲ.,
ಅದು ನಿರಂತರ, ನಿತ್ಯ ನೂತನ..
ಬಾ.ಸಂ.ಪಾ....
- ಅಭಿರಾಮ್
10 Mar 2017, 09:35 am
Download App from Playstore: