ಮಲೆನಾಡಿನ ಒಡತಿ ಮೈಸೂರಿನ ಗೆಳತಿ
ಮಳೆ ಬೀಳುವುದೇ ನಿನಗೆ ಸೊಗ್ಗಡತಿ
ಚಿನ್ನರಿಯೇ ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣ ಶ್ರೀಗಂಧದ ಮೈ ಬಣ್ಣ
ಬಳಕು ಸೊಕಲಿದೆ ತಾನಿನ ತಳುಕಿನ ನಡೆ ಚಂದ
ತಾನಿನ ನಡು ಚಂದ ಅ ಆನಂದ,,,,,
ಈ ವಯ್ಯಾರೀಯ ಕಣ್ಣ,,
ಈ ವಯ್ಯಾರೀಯಬಣ್ಣ,,,,,
ನೀ ಹೇಳಲೇ ಬೆಡಗಿ ಚಿನ್ನರ ಹುಡಗಿ
ಚಿಲುಪಿಲಿ ನಗುವಿನ ಮುದ್ದಾದ ಈ ಹುಡುಗಿ
ಸಿಂಗಾರದ ಚೆಲುವೆ ಎನ ಬಂಗಾರದ ನವಿಲೆ,,
ಏ ಕಂಡದ್ದು ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ನೋಡೇನು ತಿಳಿಯ
ತಿಳಯ ಒಳಪಿನ ತಾ ನೀನ ಸುಂದರ ಮೊಗದವಳೆ
ತಾ ನಿನ್ನ ಅಂದ, ತಾ ನಿನ್ನ ಚೆಂದ
ಈ ವಯ್ಯಾರೀಯ ಕಣ್ಣ
ಈ ವಯ್ಯಾರೀಯ ಬಣ್ಣ,,
ಬಿಡಲು ಬಿಳುಕಿನ ಬಿಳುಪಿನ ಬಾನಿನಲಿ
ಬಸವಳಿಯದ ನಸುಕಿನ ಸಂಜಯಲಿ
ನಸುನಗೆಯ ಬೀರುತ ಗೆಜ್ಜೆಯ ಕುಲುಕುತ ನಡೆಯುವಳೆ,,
ಓಹೋ ನಡೆಯುವಳೆ, ಬಲು ಚೆಲುವಿವಳೆ
ಬಲು ಚೆಲುವಿವಳೆ ನನ್ನ ಮಂದಾರಾದ ಹೂವೇ,,
ಶ್ರೀಗಂಧದ ಮೈ ಬಣ್ಣದ ಚಲುವೆ.. ಓಹೋ
ನೀನು ಬಲು, ಮುದ್ದಾದ ಮೊಗದವಳೆ,,,
ಓಹೋ ಮುದ್ದಾದ ಮೊಗದವಳೆ,,,
ಹಿಡಿ ಮನಸಿಗೆ ಹಿಡಿಯದಷ್ಟು ಒಲವ ನೀಡಿ
ಒಲ್ಲದ ಮನಸ್ಸಿಂದ ಇಲ್ಲದ ನೆಪ ಮಾಡಿ
ಕಾಣದ ಊರಲಿ ಕಣ್ಮರೆ ಯಾದೆಯಲ್ಲಾ.....
ಅಂದೇ ನಾ ಬರೆದ ಕವನಕ್ಕೆ ನೀನಾದೆ ಮುನ್ನುಡಿ
ಬಿಚ್ಚಿಟ್ಟೇ ಆ ನೋವ ಅಂತರಂಗದಿ ಹಾಡಿ
ಮತ್ತೆ ಮರಳಿ ಮರುಕಳಿಸುವೆಯಾ
ನನ್ನ ಬಾಳ ಪುಟದಲಿ ......
ಪರದೆ ಸರಿದಾಗಲೇ ತಿಳಿಯುವುದು ಪಾತ್ರ ಯಾವುದೆಂದು.........
ಬಣ್ಣ ಕಳಚಿದಾಗಲೇ ಅರಿವಾಗುವುದು ಪಾತ್ರ ಯಾರದೆಂದು..........
ಸುಖ ಇದ್ದಾಗಲೇ ಲೆಕ್ಕಕ್ಕೆ ಸಿಗುವುದು ಸ್ನೇಹಿತರು ಎಷ್ಟೆಂದು............
ಕಷ್ಟ ಬಂದಾಗಲೇ ಮನವರಿಕೆ ಆಗುವುದು ಯಾರು ನೀಜವಾದ ಸ್ನೇಹಿತರೆಂದು.....
ತಾಯಿ ಜೀವನದ ಆರಂಭವದು
ಜೀವಕ್ಕೆ ಜೀವ ನೀಡೊ ಹೊತ್ತದು
ಕಾಣುವುದು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಎಂಥಾ ನೋವದು
ತಾಯಿ ಪದವಿ ಸಿಕ್ಕ ಹೆಣ್ಣು ಮನವದು
ಕರುಳ ಬಳ್ಳಿ ತೋಳಲಿಡಿದು
ನವಿಲ ಹಾಗೆ ನಲಿಯುತಿಹುದು
ತಾಯಿಗೆ ನಲಿವನ ನೋವದು